Pizza

Pizza

Pizza

De pizza is een Napolitaanse uitvinding. Door het bakken in een houtoven krijgt een pizza een dunne bodem met luchtige bubbels. Een goede pizza herken je aan het eenvoudige beleg.

Maar waarin vindt de pizza eigenlijk zijn oorsprong? In bijna elke cultuur, van het oude Egypte tot Pompeii, werd de voorloper van de pizza gegeten. De Romeinen offerden platte ronde broden aan hun goden, Chinezen aten eeuwen geleden al een plat, gekruid brood van rijstmeel en in Turkije eet men sinds jaar en dag de gehaktpizza Lahmacun.

De allereerste pizza, zoals wij die kennen, werd in de 18e eeuw gebakken in de steenovens van Napels: een ronde, dunne plak gistdeeg, belegd met gehakte tomaten en mozzarella, op smaak gebracht met kruiden en knoflook. De karakteristieke luchtige rand, de zogenaamde 'cornicione', vormt sindsdien de omlijsting voor de ingrediënten.

Lange tijd was de pizza eten voor de armen. Tot koningin Margarethe van Savoye in 1889 genoeg had van de verfijnde Franse keuken. Ze liet de beste pizzabakker van Napels naar het Palazzo di Capodimonte komen en at een pizza in de drie kleuren van Italië, belegd met tomaten, basilicum en mozzarella. Dat was de geboorte van de pizza Margherita.

Ook een andere traditionele pizza uit Napels, de pizza Marinara met tomaten, knoflook, oregano en olijfolie wordt tegenwoordig overal graag gegeten. Deze twee toppers zijn dankzij Italiaanse emigranten, die overal in Europa en Noord-Amerika pizzeria's openden, wereldwijd bekend.

Door het grote succes kwamen echter ook de talloze, minder smaakvolle varianten. Om die reden hebben pizzabakkers uit Napels in 1984 de 'Associazione Verace Pizza Napoletana' opgericht. Een vereniging die het traditionele Napolitaanse gerecht wil beschermen. Hiertoe verleent ze onder andere aan goedgekeurde pizzeria's een kwaliteitskeurmerk.

Tekst: Kim Leclaire